تیمارستان

من کـــه نیسـتــــــــــم شـــــــــــــــاد الآنــــــــ

چرا وقتی مُردم سر ســنــگـــ  قبــــرن بـــنــویــســـن شادرَوانـــــ

بــنــویــســن کــســی کـــه هــمــیشــه بــیــاد خــــــــــدا بــود بـــدون جـــا نــمـــاز

چیزی که یه عمــری واسش «جــنگــیـــدم»

  *** 

حالا که نزدیکم آتـــــش بــــــس میدنـــــــــــ

راه نی همه خستن دویدنـــــــــــــ

                                        تـــو لـــابــــای همـــن  ولـــی از هم بریدنـــــــــــــ

    بـــه شــــادیـــا و غــمــــــــــ   هــمـــم محــــل نمیدنـــــــــــ

                                                      تو هچله گیرن با عجله میرنـــــــــــ

من به حرف و زور ناحــــــــق پا نمیدمـــــــــــ

من تو سختیا به راحت وا نمیرمــــــــــ

در دلم درد دل و آمیـــــانــه میــگــمـــــــ

در دلم جز ا یـــــــــرانــــــــــ  نـامـــــی راه  نــمـیدمــــ

ترجیح میدم بگن او باشیم

تا عین تو گرد و تو خالی مثه O   باشیم                         ها

وقتی دست تو تو دست زن جانه

تو دست ما دسته زنجانه

       بهم بگو استاد ناموسن

              چون من از آینده میگم انگار نستراداموسم