تیمارستان

راه نی همه خستن دویدنـــــــــــــ

                                        تـــو لـــابــــای همـــن  ولـــی از هم بریدنـــــــــــــ

    بـــه شــــادیـــا و غــمــــــــــ   هــمـــم محــــل نمیدنـــــــــــ

                                                      تو هچله گیرن با عجله میرنـــــــــــ

من به حرف و زور ناحــــــــق پا نمیدمـــــــــــ

من تو سختیا به راحت وا نمیرمــــــــــ

در دلم درد دل و آمیـــــانــه میــگــمـــــــ

در دلم جز ا یـــــــــرانــــــــــ  نـامـــــی راه  نــمـیدمــــ

ترجیح میدم بگن او باشیم

تا عین تو گرد و تو خالی مثه O   باشیم                         ها

وقتی دست تو تو دست زن جانه

تو دست ما دسته زنجانه

       بهم بگو استاد ناموسن

              چون من از آینده میگم انگار نستراداموسم     

خـــدایــــا ســـــرخ شــــــــــــــدمـــــــــــــــــــــ ...

                                                                                بــــرمـــــــ           نـــــــــــــمـــــی گـــرد ا نـــــــــــــی ؟؟؟

شاید من مــونــســ   قــلـبـــ   تـــنــــهـــاتـــ نــیــســتـــم

                                                       شــایــد بــقــولـــ شـــمــا مـــن هــــاتـــ نــیـسـتــم

شایــد یــه کــوه کــن مــیــخــوایــــ   و  فـــرهـــاد نــیـســتــم

                                    ولـــی بـــدونـــ مـــن دیـــگــه تــو فـــاز حـــرفـــاتــــ    نــیــســتــم

                                                           پــســـــــــــــــــــ

امـــروز و عــلامــتــ مـــیــــزنــمـــ در دفــتــر

                                                بــــا  این که هنوز دوســــت دارم ولــــی مــــن رفــتـــم